Ik wens je genoeg stilte
om op te kijken naar de sterren
 
Genoeg eenvoud
om ontzag te tonen voor het kleine
Genoeg vertrouwen
om het goede zijn weg te laten vinden
 
Genoeg verwondering
om het ondenkbare te zien gebeuren
 
Vertraag
Geef aandacht
Wees dankbaar
en geniet.
 

Kris Gelaude

Er is nog zomer en genoeg
Wat zou het loodzwaar tillen zijn,
wat een gezwoeg
Als iedereen niet iedereen
ter wille was
Als iedereen niet iedereen
op handen droeg.
 

Judith Herzberg

Volhouden is een zeker weten
dat dat wat nu onzichtbaar is
vrijblijvend altijd
op een ieder ligt te wachten

het wacht er alleen op om
langzaamaan benaderd en met
vol besef geplukt te worden

het geloof in dit volhouden
is daarom de kiem
van de groei

Zonder kiem geen groei

een kiem blijft lang
diep in de aarde verborgen

maar hij zal en wil vrijkomen

Eliza Mijn

Ik trek mij terug en wacht.

Dit is de tijd die niet verloren gaat:

Iedere minuut zet zich in toekomst om.

Ik ben een oceaan van wachten,

waterdun omhuld door ‘t ogenblik.

Zuigende eb van gemoed,

dat de minuten trekt en dan de vloed

diep in zijn duisternis bereidt.

Er is geen tijd.

Of er is niets dan tijd.

M. Vasalis

‘k Heb voor de dood al meer dan eens

een lief gedicht geschreven

ik neem hem weer eens op mijn schoot

hij hoort zo bij het leven

ik weet nog hoe bang ik was als kind

wat heb ik ‘m geknepen

hij was m’n vijand, nu mijn vriend

nu heb ik hem begrepen

hij heeft mij zijn geheim verteld

en zo ben ik mijn angst ontgroeid

voor mij is hij een open veld

waar hemelhoog het voorjaar bloeit.

Toon Hermans

Jij bent meer
dan ooit
lach
op mijn scherm
kussen
in de stoel
pantoffels
onder de trap
kuil
in het bed
traan
in mijn hart
naam
op mijn lippen

A. van Ess

Zonsondergang

De zon zakt weg,het duin moet blozen.
Ik klim er op en kijk van boven.
naar beneden op het strand.

Twee mensen,klein als poppen lopen daar.
Stoppen soms even,doen iets met elkaar.
Kussen misschien?
Ik kan het niet goed zien.

Was jij maar hier,dan gingen we naar daar.
Lopen langs de zee,hand in hand.
Vanaf het duin gezien zo klein als poppen.

En nooit meer stoppen met lopen,
Stilstaan,kussen.
Wind er tussen.

Johanna Kruit