We zijn gebrekkige stervelingen, ons van onze sterfelijkheid bewust, ook al drukken we het juist weg;
juist in onze verwikkelingen ligt ons falen: het ligt in onze aard dat we bij het rouwen om ons verlies hoe dan ook rouwen om onszelf.
Om hoe we waren. Om hoe we niet meer zijn.
Zoals we eens helemaal niet meer zullen zijn.

2006

Al pratend met de ander
word ik mezelf gewaar.

Gedachten worden zichtbaar
in ‘t luisteren naar elkaar.

Als jij dan blijkt te voelen
wat ik zeggen wil,

zijn woorden niet meer nodig,
dan zijn we samen stil.

Schrijver onbekend

Leg nu die krant maar even neer,
echt lezen doe je toch niet meer,
huil nou maar even.
Ja, tegen iemands lichaam aan
zou dat natuurlijk beter gaan,
maar huil nou even.

Dat jij de enige niet bent,
dat is een troost die je al kent,
dus huil maar even.
Een ander troosten voor verdriet
dat kan ook niet, dat kan ook niet,
maar huil toch even.

Altijd maar flink zijn is niet goed:
als je niet weet hoe ’t verder moet,
huil dan toch even.
Straks, met nog tranen langs je kin
denk je ineens: ik heb weer zin,
om door te leven.

——————————–
uit: ‘Het beloofde land’, 2002.

Schrijver: Willem Wilmink

In de aarde ligt mijn lief
op de aarde loop ik zonder
doden kennen geen verdriet
daarom neurie ik dit lied
over schaamte over schuld
over leven dat toch mooi is
al het gras kan niet verbloemen
vreugde die weer in mij huist
In de aarde zwijgt mijn lief
op de aarde zing ik zonder.

Jos van Hest
Doodgewoon gaan hemelen
Uitgeverij:Plint

Loes Kramer van KIJK op Bodegraven – Reeuwijk schreef een prachtig artikel over de doelstellingen van Boek en Troost. Hoe mensen die een dierbare verloren hebben aan de dood, op verschillende manieren kunnen rouwen, maar dat ze één ding gemeen hebben: ze moeten zichzelf weer opnieuw uitvinden. Boek en Troost wil het taboe rond de dood doorbreken door met mensen, via lotgenotencontact, te praten over de positieve én negatieve ervaringen die je tijdens dat proces kunt ervaren. 
Het hele artikel is hier te lezen.