Gedichten

Vind troost in een gedicht

Gedichten zijn een mooie manier om het verlies van een dierbare te verwerken. Op deze pagina delen we diverse gedichten over o.a. de dood, verlies, verdriet, rouw en gemis.

Nooit meer ……..

Nooit meer mijn neus in de geur van jouw jas
Nooit meer mijn snot aan jouw mouwen
Nooit meer jouw lievelingstrui in de was
Nooit meer mijn hand in de jouwe
Nooit meer jouw kus op mijn knie of mijn wang
Nooit meer jouw vouwfietsje nat in de gang
Nooit meer jouw meeneembrood
Nooit meer de kieteldood
Nooit meer op zaterdag papa-ontbijt
Nooit meer op schoot met jouw arm om mijn blootje
Nooit meer jouw kus op mijn wang,
je bent dood, je bent dood, je bent dood, je bent dood,
Voor altijd

UREN ZONDER JOU

Er zijn uren zonder jou.

Soms, misschien, het is denkbaar …..

Er zijn rivieren met oevers vol boterbloemen zonder jou.

Boten met hakkelende motoren, stroomopwaarts, zonder jou.

Er zijn wegen zonder jou.

Zijwegen, ongelukken, greppels.

Vlinders zonder jou zijn er;

Distels, ontelbare….

Er is mismoedigheid zonder jou.

Laksheid, angstvalligheid.

Er gaat geen uur voorbij,

er is nog geen uur voorbijgegaan.

Toon Tellegen

KIJK VOORUIT …..

Kijk vooruit,
de weg loopt door;
sta niet stil
maar volg het spoor.

Vertrouw op wat je hart je zegt
geen enkel levenspad is recht.

Kijk vooruit, twijfel niet;
rust even uit bij groot verdriet.

Laat je ziel zweven
en koester wat je is gegeven;
aarzel niet, dit is jouw leven!

Jose Kodden

GROEIEN……

Je hart wordt ooit gebroken;

verliest soms een gevecht.

Je moet je liefste missen,

waar je het meest aan bent gehecht.

Groei door te schreeuwen.

Blijf altijd dromen.

Groei door de liefde

steeds weer tegen te komen.

Groei door te vragen.

Door wijze raad te vergeten.

Groei door het soms

zelf ook niet te weten.

Kus je tranen.

Laat je verrijken.

Groei door in de stilte

naar sterren te kijken.

WEES

“Wees niet bang”,

zei je altijd

tegen mij toen

ik klein was

en bezorgd de

wereld in keek.

Mijn wereld,

evenzeer als

de jouwe.

Nu je er niet

meer bent

en mij onthand

achterlaat,

ben ik ontmoederd,

Ben ik wees.

Bert Weggemans

Rouwen en missen

Bij de logopedist las ik: “Slaap je niet dan lig je toch”.
Het was een gedicht van een schrijver die wel een miljoen

rouwvliegjes in haar buik droeg.

In taal komt de dood soms op kousenvoeten,
dan weer stommelend van de trap.
Ik wilde hem op heterdaad betrappen, hem dichtklappen zoals een boek,
om het later weer open te slaan.

Later wil zeggen dat als ik groot ben, fermer misschien,
als ik heb geleerd dat gemis familie is en geluk een goede vriend die je graag ziet,

maar wegens tijdgebrek meestal mis loopt.

Ik ging van het gedicht houden en mijn spraak vorderde,
al verslikte ik me soms in een woord, waarop de logopedist zei:

“je bent te gulzig, je schranst, als je zo doorgaat komen je darmen in de knoop”.

En: rouw je niet dan mis je toch!

Winterstilte

De grond is wit, de nevel wit,

De wolken, waar nog sneeuw in zit,

Zijn wit, dat zacht vergrijzelt

Het fijngetakt geboomte zit

Met witten rijp beijzeld.

De wind houdt zich behoedzaam stil,

Dat niet het minste takgetril

â€˜t Kristallen kunstwerk breke,

De klank zelfs van mijn schreden wil

Zich in de sneeuw versteken.

De grond is wit, de nevel wit,

Wat zwijgend tooverland is dit?

Wat hemel loop ik onder?

Ik vouw de handen en aanbid

Dit grootsche, stille wonder.

Jacqueline E. van der Waals (2001)

De Verwondering

Ik sta op het strand en kijk naar een schip dat met volle zeilen richting de horizon vaart.
Ik zie het schip steeds kleiner en kleiner worden,
totdat het verdwijnt achter de horizon, daar waar de lucht en zee samenkomen.
Iemand naast me zucht en zegt: “kijk nou is ie weg…………”

Ja, het schip is weg uit ons blikveld,
maar het schip zelf is er nog, even mooi en groot als daarnet.

Zijn kleiner geworden formaat zit in mijzelf, niet in hem.
En precies op het moment dat iemand naast mij zegt: “Hij is weg”,
zijn er anderen die hem zien aankomen en blij roepen: “Kijk daar is ie…….!”

En dat is doodgaan………